เรื่องเสียว

ผมขึ้นรถไฟฟ้าสายสีเขียวตอนห้าทุ่มกว่า โป๊ะสุดท้ายก่อนประตูปิด เธอวิ่งขึ้นมาพร้อมกัน หอบแฮ่กๆ ผมเดินหลบด้านข้างให้เธอผ่าน เธอนั่งลงข้างๆ ผมโดยไม่สนใจว่ายังมีที่ว่างอีก

เธออายุน่าจะยี่สิบสอง ยี่สิบสาม ผมดำหนาตัดทรงยาวประบ่า ชุดทำงานสีกรมท่าเพิ่งเลิกงาน หอบแล้วก็ถอนหายใจยาวก่อนแย้มยิ้มหันมาบอกว่า จับรถทันพอดีเลยค่ะ

ผมยิ้มกลับ เห็นวิ่งมาเลยคิดว่าไม่ทัน

เธอหัวเราะเบาๆ วิ่งสวมส้นสูงสามนิ้ว ถือว่าสำเร็จค่ะ

เราคุยกันตลอดเส้นทาง เธอชื่อวิว ทำงานฝ่ายการตลาดในบริษัทอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ลงสถานีเดียวกับผม เดินออกมาแล้วก็เอ่ยถามว่าแถวนี้มีร้านกินข้าวดีๆ ไหม เพราะยังไม่ได้กินมื้อเย็น

เรากินข้าวด้วยกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวในซอย คุยกันสนุกจนร้านจะปิด วิวเป็นคนพูดได้ทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องงาน เรื่องหนัง เรื่องเพลง และเรื่องที่ผมไม่ได้คาดว่าจะได้คุยกับคนแปลกหน้าในคืนธรรมดาวันพุธ

ส่วนตัวเลยนะ เธอพูดพร้อมจิบชาเย็น เธอชอบดูหนังเอ็กไหม

ผมหยุดนิดหนึ่ง แล้วพยักหน้า ดูบ้าง

ฉันชอบดูเหมือนกัน เธอพูดเรียบๆ โดยเฉพาะแบบที่เล่าเรื่อง ไม่ใช่แค่ทำท่า เว็บที่ฉันชอบคือ ดูหนังเอ็ก ออนไลน์ มีให้เลือกเยอะดี

ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่ยิ้ม เธอก็ยิ้มกลับ บรรยากาศระหว่างเราตอนนั้นมันชัดเจนว่ากำลังจะไปทางไหน

เธอพักอยู่คอนโดแถวนั้น ชั้นเจ็ด ห้องหันหน้าออกไปทางอ่างเก็บน้ำขนาดย่อม เธอเปิดประตูให้ผมเข้า แล้วก็หยิบไวน์ขาวออกมาจากตู้เย็น

ดูหนังด้วยกันไหม เธอถามพร้อมยิ้ม

เราดูหนังอยู่สักสิบห้านาที หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนใจหน้าจออีกแล้ว

วิวเป็นคนที่ทำให้ทุกอย่างรู้สึกเป็นธรรมชาติ เธอไม่แสดง ไม่เกร็ง ทุกการสัมผัสของเธอมันอบอุ่นและตั้งใจ แตกต่างจากหนังเอ็กที่เธอชอบดูตรงที่มันมีความจริงและไม่มีท่วงทำนองที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า

เราใช้เวลาด้วยกันจนเกือบสี่โมงเช้า ก่อนที่ผมจะลุกเดินกลับ เธอส่งผมถึงลิฟต์แล้วพูดว่า โชคดีที่วิ่งทันรถกันทั้งคู่

ผมหัวเราะ โชคดีมากที่สุดในรอบปี

วันรุ่งขึ้นเธอส่งข้อความมาบอกว่า เส้นทางรถไฟฟ้าสายนั้นเธอจะไม่มองมันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ฝนเทลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน ผมอยู่ดีๆ บนทางเท้าย่านสีลมก็ต้องวิ่งหลบเข้าบาร์โฮเทลข้างถนน ภายในมีแสงสลัว เสียงเพลงแจ้สเบาๆ และโต๊ะว่างเพียงโต๊ะเดียวซึ่งอยู่ติดกับสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่คนเดียวอยู่แล้ว

ผมขอนั่งร่วมโต๊ะ เธอพยักหน้าโดยไม่ยกหน้าขึ้นจากแก้วบาร์บอน ผมสั่งเบียร์แล้วนั่งฟังเสียงฝน

สิบนาทีผ่านไปโดยไม่มีใครพูดอะไร จนเธอพูดขึ้นเองว่า ฝนตกก็ดีนะ บังคับให้อยู่นิ่งได้

ผมหันมา เธอสูงประมาณร้อยหกสิบห้า ผมดำหยิก ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้ม ใส่ชุดสีดำสิ้นค่ำ อายุสักยี่สิบเจ็ด

ใช่เลย ผมตอบ วันนี้ผมเดินไปสามที่โดยไม่มีจุดหมาย ฝนบังคับให้หยุด

เธอหัวเราะ ฉันก็เหมือนกัน ออกมาเดินคนเดียวเพราะห้องอยู่ไม่ได้

เราคุยกันตลอดชั่วโมงถัดมา เธอชื่อนาว ทำงานนักเขียนฟรีแลนซ์ มาพักที่โฮเทลสองคืนเพราะห้องซ่อมแซม วันว่างๆ ทำอะไรก็ได้ตามใจ

เคยเขียนเรื่องผู้ใหญ่ไหม เธอถามอย่างตรง

ไม่เคย ผมตอบ แต่เคยอ่าน

เธอยิ้มมุมปาก ฉันเขียนบ้าง บางทีก็ดูประกอบการบ้าน เว็บแบบนี้เช่น คลิปหลุด ช่วยได้มาก

ผมยิ้มกลับโดยไม่พูดอะไร

ฝนหายตอนตีหนึ่ง แต่ไม่มีใครในนั้นรีบออกไป นาวหยิบกุญแจห้องออกมาวางบนโต๊ะ คืนนี้ห้องว่างสองที่นอน

ผมเป็นคนหยิบกุญแจขึ้นมาก่อน เธอยิ้มกว้างแล้วลุกขึ้น

ห้องโฮเทลชั้นสิบสอง ผ้าม่านเปิดออก วิวฝนยังโปรยอยู่ไกลๆ นาวเป็นคนที่รู้ว่าต้องการอะไร เธอไม่ลังเลและไม่ต้องการให้ผมเดา ทุกอย่างที่เธอบอกมันชัดและทำให้ทุกอย่างดีขึ้นสองเท่า

เราใช้เวลากันนานมากในห้องนั้น หลายรอบ หลายจังหวะ หลายบรรยากาศ จนลืมนับชั่วโมง ตอนที่ผมนอนดูเพดานโฮเทล นาวเอนหัวพิงไหล่ผมพูดว่า ฉันจะเขียนเรื่องนี้ไว้ แต่จะเปลี่ยนชื่อนะ

ผมหัวเราะ เขียนได้เลย แต่ขอให้ตัวละครผมดูดีหน่อยก็พอ

ผมไปทานข้าวที่ร้านอาหารขนาดเล็กในซอยอารีย์เป็นประจำทุกสัปดาห์ เมนูไม่เยอะ แต่อร่อยทุกจาน เชฟเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ออกมาเสิร์ฟด้วยตัวเองทุกครั้ง

เธอชื่อฟ้า อายุยี่สิบหก เรียนทำอาหารจากฝรั่งเศสมาสองปีก่อนกลับมาเปิดร้านเล็กๆ เองที่บ้าน ผมเป็นลูกค้าประจำมาสามเดือน เธอรู้ว่าผมชอบอะไรโดยไม่ต้องดูเมนู

วันหนึ่งร้านปิดตอนสี่ทุ่ม ผมนั่งอยู่โต๊ะสุดท้าย เธอเอาไวน์แดงมาสองแก้วแล้วนั่งลงข้างๆ ขอนั่งดื่มด้วยได้ไหม เหนื่อยมาก

ได้เลยครับ ผมก็ไม่รีบ

เราดื่มด้วยกัน คุยเรื่องอาหาร เรื่องการเที่ยวฝรั่งเศส เรื่องการทำร้านคนเดียว เธอเป็นคนที่พูดตรงและไม่กรองคำ บางทีก็บ่นว่าเหนื่อยเกินไปจนไม่มีชีวิตส่วนตัว

ไม่มีแฟนนานแล้วค่ะ เธอพูดพร้อมจิบไวน์ ทำร้านทุกวัน กลับบ้านดูหนังโป๊แล้วก็นอน เธอหัวเราะเบาๆ เวลาว่างก็ไปดู เย็ดxxx บนมือถือ

ผมไม่ได้แสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ยิน ผมก็ดูเหมือนกันครับ

เธอหันมามองผมสักสองวิ แล้วยิ้ม ซื่อสัตย์ดี ชอบ

เราดื่มกันจนขวดหมด ฟ้าลุกขึ้นล็อกประตูร้าน ปิดไฟหน้าร้าน แล้วหันมาชวนให้ผมขึ้นไปชั้นสองซึ่งเป็นที่พักของเธอ

ห้องเธอเล็กแต่อบอุ่น มีกลิ่นเครื่องเทศจางๆ จากครัว เธอเปิดเพลงแจ้สเบาๆ แล้วนั่งลงบนเตียงข้างๆ ผม

ไม่ได้นอนกับใครมานานมากแล้วค่ะ เธอพูดเงียบๆ คืนนี้อยากมีคนอยู่ด้วย

ฟ้าทำให้ทุกอย่างรู้สึกพิเศษ เธอปรุงรสชาติของคืนนั้นได้เหมือนที่เธอปรุงอาหาร คือช้า ตั้งใจ และดีทุกขั้นตอน เธอรู้ว่าต้องทำอะไรเมื่อไหร่ ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องถาม

เราอยู่ด้วยกันจนตีสาม ก่อนที่ผมจะลงมาชั้นล่าง เธอส่งผมถึงประตูร้านแล้วบอกว่า มาอีกนะ อาทิตย์หน้าจะทำเมนูใหม่

ผมรู้ว่าผมจะมาไม่ใช่เพราะเมนูใหม่

ซากุระบินมากรุงเทพครั้งแรกในฐานะนักท่องเที่ยวเดี่ยว เธออายุยี่สิบแปด ทำงานเป็นนักแปลในโตเกียว ภาษาไทยเธอพอพูดได้เพราะเรียนเองจากสื่อออนไลน์

เราเจอกันผ่านแอปท่องเที่ยว เธอโพสต์ถามว่าจุดชมวิวยามค่ำที่ดีที่สุดในกรุงเทพคือที่ไหน ผมตอบในคอมเม้นต์ เธอ DM มาถามเพิ่มเติม แล้วก็ถามว่าพอจะพาไปได้ไหม

เราเจอกันหน้าโฮเทล เธอสูงเล็กน้อย ผมบ็อบ ใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ มีกล้องแขวนคอ ยิ้มง่ายและดวงตาสดใส

ผมพาเธอขึ้นดาดฟ้าคอนโดแถวเจริญกรุงที่เพื่อนผมอนุญาตใช้ วิวกรุงเทพยามค่ำสวยมาก ซากุระถ่ายรูปไม่หยุด หมุนตัวไปรอบๆ แล้วก็บอกว่า สวยกว่าที่คิดไว้มากเลยค่ะ

เราสองคนนั่งดูเมืองด้วยกัน เธอเล่าชีวิตโตเกียว เล่าว่าชอบดูหนังไทยเพราะอยากเรียนภาษา แล้วก็หัวเราะบอกว่าบางทีก็ดูอย่างอื่นบ้าง

อย่างอื่นคืออะไรครับ ผมถาม

เธอยิ้มอาย ดู AV ซับไทย ฝึกภาษาค่ะ อย่าหัวเราะนะ

ผมพยายามไม่ขำ ประสิทธิภาพการเรียนดีไหมครับ

เธอหัวเราะดัง ดีมากเลยค่ะ รู้คำศัพท์ใหม่เยอะ

บรรยากาศหลังจากนั้นเบาลง เธอเลื่อนเข้ามานั่งใกล้ผม บอกว่าเย็นนิดหน่อย ผมเอาแขนพาดบ่าเธอแบบเป็นธรรมชาติ เธอไม่ขยับออก

เราอยู่บนดาดฟ้าจนเที่ยงคืน แล้วก็ลงมาที่ห้องที่เพื่อนผมให้ยืมชั้นล่าง ซากุระเดินเข้ามาในห้องอย่างสบายใจ ราวกับเธอตัดสินใจไว้แล้วตั้งแต่บนดาดฟ้า

คืนนั้นเธอต่างจากนักแสดงใน AV ทุกคนที่ผมเคยเห็น เธอไม่แสดง ไม่โอ้อวด มีแค่ตัวเธอจริงๆ ที่อบอุ่นและตั้งใจ พูดภาษาไทยปนญี่ปุ่น บางคำผมฟังไม่ออก แต่น้ำเสียงเธอบอกทุกอย่าง

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอบินกลับโตเกียว แต่ก็ยังส่งรูปวิวกรุงเทพมาให้ผมดูอยู่เป็นระยะ พร้อมข้อความว่า มาอีกแน่นอนปีหน้าค่ะ

มินท์สตรีมเกมอยู่บนยูทูบเป็นประจำทุกคืน ผมเป็นผู้ดูคนหนึ่งในยอดวิวสามร้อยกว่าคน เธออายุยี่สิบสาม พูดสนุก อารมณ์ดี รู้เรื่องเกมดีมาก

วันหนึ่งเธอโพสต์ขอคนช่วยแก้ปัญหาคอมพิวเตอร์ ผมทำงานด้าน IT ก็ DM ไปเสนอช่วย เธอบอกให้มาที่บ้านเธอได้เลย

บ้านมินท์เป็นคอนโดย่านรัชดา ชั้นสาม ห้องมีจอสองใบ อุปกรณ์สตรีมครบ ไฟ LED สีม่วงรอบห้อง บรรยากาศดูสนุก

ผมแก้ปัญหาให้ภายในสิบห้านาที เธอดีใจมากแล้วถามว่าจะอยู่กินข้าวด้วยกันไหม สั่งเดลิเวอรี่กันคืนนี้

เราสั่งไก่ทอดมากินด้วยกัน คุยกันสนุก เล่นเกมกันสักพัก แล้วเธอก็ถามผมตรงๆ ว่าโดยปกติดูอะไรในอินเทอร์เน็ต

หลายอย่างครับ สารคดี เกม หนัง

เธอยิ้ม รวมถึงคลิปโป๊บ้างไหม

ผมพยักหน้า บ้าง

ฉันก็ดูบ้างเหมือนกัน เธอหัวเราะ บางทีเจอ คลิปโป๊เด็ด ตอนดึก แล้วก็ดูนานกว่าที่ตั้งใจ

บรรยากาศระหว่างเราเปลี่ยนอย่างเงียบๆ เธอปิดสตรีมบนจอ ปิดไฟ LED สีม่วง หลงเหลือแค่แสงจากซิตี้ไลท์นอกหน้าต่าง

คืนนี้ไม่สตรีม เธอพูดเบาๆ อยากมีเรื่องของตัวเองมากกว่า

มินท์เป็นคนตลกและสบายๆ แม้แต่ในช่วงเวลาของคืนนั้นเธอก็ยังหัวเราะเป็นครั้งคราว พูดอะไรตลกๆ ทำให้ทุกอย่างรู้สึกไม่เครียดและดีมาก เราอยู่ด้วยกันจนเกือบตีสี่ ก่อนผมจะกลับ เธอยืนหน้าประตูพูดว่า ขอบคุณที่แก้คอมและขอบคุณสำหรับทุกอย่างคืนนี้นะ

ผมยิ้ม ไว้โทรมาได้เลยถ้าคอมมีปัญหาอีก

เธอหัวเราะ และถ้าไม่มีปัญหาก็โทรได้เหมือนกัน

เมฆทำงานแปลซับไตเติ้ลให้คอนเทนต์ญี่ปุ่นมาห้าปี ไม่ได้จำกัดแค่ซีรีส์หรืออนิเมะ แต่รวมถึงคอนเทนต์ผู้ใหญ่ด้วย เธอพูดเรื่องนี้โดยไม่อาย บอกว่ามันคืองาน และงานก็สอนให้เธอรู้ภาษาญี่ปุ่นได้เร็วมาก

เราเจอกันในประชุมออนไลน์ที่ผมเป็นฝ่าย IT ช่วยตั้งค่าระบบให้บริษัทแปลที่เธอทำงานอยู่ เธออธิบายปัญหาชัดเจนมาก ผมชอบคนที่พูดตรงประเด็น

หลังประชุมเธอ PM มาขอบคุณ เราคุยกันเป็นส่วนตัวเรื่อยๆ จนถามว่าว่างกินข้าวไหม

ร้านอาหารญี่ปุ่นย่านทองหล่อ เธอมาถึงก่อน ผมเห็นเธอนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ ตัดผมยาวทรงตรง แว่นกรอบสีดำ บุคลิกเรียบร้อยแต่พอคุยด้วยก็รู้ว่าเธอตลกและตรงมาก

แปลงาน AV ออนไลน์ มานานแค่ไหนครับ ผมถาม หลังจากที่เธอพูดถึงงานแปลของเธอ

ห้าปีค่ะ เธอตอบเรียบๆ ตอนแรกแปลซีรีส์ก่อน แล้วก็ขยายมาแบบอื่น รายได้ดีกว่า

เธอเล่าว่าการแปลงานประเภทนี้ทำให้เธอรู้จักภาษาและวัฒนธรรมญี่ปุ่นในแง่ที่หนังสือเรียนไม่มีสอน เธอพูดถึงมันราวกับเป็นงานวิชาการ ผมรับฟังอย่างจริงจัง

หลังกินข้าวเธอชวนไปที่บ้านเธอ บอกว่าอยากให้เห็นสตูดิโอแปลของเธอ

ห้องเธอมีจอสองใบพร้อมหูฟัง โน้ตบุ๊กกับคีย์บอร์ดเรียงเป็นระเบียบ

ดูงานของฉันมาห้าปีแล้ว เธอพูดเงียบๆ แต่ยังไม่เคยลองของจริงมานานมาก

เธอหันมาหาผม สบตาตรงๆ คืนนี้อยากลองค่ะ

เมฆพิสูจน์ว่าคนที่แปลงานแบบนั้นมานาน ย่อมเข้าใจดีว่าของจริงต่างจากหนังอย่างไร เธอไม่แสดง ทุกอย่างเป็นเธอจริงๆ และคืนนั้นก็ดีกว่าทุกสิ่งที่เธอเคยแปลมา

โอปอร์ทำงานผู้จัดการสาขาธนาคารมาเจ็ดปี เธออายุสามสิบ บุคลิกเป็นทางการ พูดชัด แต่ดวงตาเธอมีความลึกที่ทำให้ผมสนใจตั้งแต่ครั้งแรก

เราเจอกันที่สัมมนาการเงิน ผมเป็นวิทยากรส่วนเธอเป็นผู้เข้าร่วม หลังสัมมนาเธอเดินมาถามคำถามสองสามข้อ ผมตอบ เธอจดโน้ต แล้วก็ขอนามบัตร

เธอโทรมาสองสัปดาห์ต่อมา ถามเรื่องงานแต่คุยยาวกว่าที่ตั้งใจ เราก็ชวนกันไปกินข้าว

ร้านสเต็กย่านทองหล่อ เธอมาด้วยชุดทำงาน แต่ขมับผมเธอหลุดออกมาหน่อย ดูเป็นมนุษย์มากขึ้น เราคุยกันสนุกมาก หลังอาหารเธอสั่งไวน์อีกแก้วแล้วยิ้มว่า บอกเรื่องส่วนตัวหน่อยได้ไหม ไม่ใช่เรื่องงาน

เรื่องส่วนตัวแบบไหนครับ

เธอมองแก้วไวน์สักครู่ ดู หนังโป๊xxx บ้างไหม

ผมหยุดหน่อย บ้างครับ

เธอพยักหน้า ฉันก็ดูบ้าง ตอนดึก หลังงาน เป็นวิธีผ่อนคลายของฉัน

เธอพูดเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงเหมือนพูดเรื่องงาน คือชัดเจนและไม่อ้อมค้อม

แต่ดูคนเดียวนานแล้ว เธอเพิ่มด้วยเสียงเบาลง เหนื่อยนะบางที

ผมรู้ว่าเธอไม่ได้พูดเรื่องหนัง

เราไปห้องพักของเธอในคอนโดย่านพร้อมพงษ์ เธอปลดเนคไทและเปิดกระดุมสูทเองตั้งแต่หน้าลิฟต์ โอปอร์นอกชุดทำงานเป็นคนคนละคน เธอหัวเราะง่าย พูดเรื่อยเปื่อย ทำทุกอย่างด้วยความสบายใจ

คืนนั้นยาวนานดีมาก ทุกอย่างดีกว่า xxx ที่เธอเคยดูตอนดึกในทุกมิติ เพราะมันมีเธอและผมอยู่ในเรื่องด้วย ไม่ใช่แค่มองดู

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอออกไปทำงานในชุดสูทอีกครั้ง สวยและเป็นทางการเหมือนเดิม แต่ก่อนปิดประตูเธอหันมายิ้มให้ผมแบบที่ผมรู้ว่าเธอจำคืนนี้ไว้ดีแล้ว

ผมไปคลับย่านอาร์คาเดียทุกคืนวันศุกร์ไม่ใช่เพื่อดื่ม แต่เพื่อฟัง DJ สาวคนหนึ่งที่เล่นเพลงดีมาก เธอชื่อจูน อายุยี่สิบหก ผมสั้นด้านข้าง ชุดสีดำ บุคลิกเท่และมั่นใจบนบูธ

คืนหนึ่งคลับปิดดึกกว่าปกติ ผมยังอยู่ที่บาร์ จูนลงมาจากบูธแล้วเดินมาสั่งน้ำข้างๆ ผม ผมบอกว่าชอบเซ็ตของเธอ เธอขอบคุณแบบสั้นๆ แล้วก็เงียบ ผมก็ไม่ได้บังคับคุย แค่นั่งฟังเพลงที่ยังเปิดอยู่

สักพักเธอพูดก่อน ไม่คุ้นคนที่ฟังเพลงโดยไม่ถ่ายวิดีโอ

ผมแค่มาฟัง ไม่ได้มาทำคอนเทนต์

เธอหันมามองผมจริงจัง แล้วก็ยิ้ม ชอบ

เราคุยกันสองชั่วโมงหลังคลับปิด เธอเล่าเรื่องดนตรี เรื่องการเดินทาง เรื่องชีวิตส่วนตัวที่ไม่ค่อยมีเวลา

กลับบ้านก็ดูอะไรคนเดียว เธอพูดเบาๆ บางทีก็ คลิปxxx นู่นนี่ นอนดึกทุกคืนอยู่แล้ว

ผมพยักหน้า ทำงานดึกแล้วยังนอนไม่หลับใช่ไหมครับ

ใช่ สมองยังหมุนอยู่ เธอถอนหายใจ บางทีก็เหนื่อยนะ อยากมีคนอยู่ด้วย

เธอชวนผมไปที่บ้านเธอ เปิดเพลงให้ผมฟังอีกสองชั่วโมงในห้องนอน เพลงที่เธอเลือกมันซึ้งและช้ากว่าในคลับมาก บรรยากาศเปลี่ยนไปจากที่คาดไว้โดยสิ้นเชิง

จูนในห้องส่วนตัวต่างจากจูนบนบูธ เธออ่อนลง เงียบขึ้น พูดน้อยลงแต่ทุกอย่างที่เธอทำมันชัดเจนและตั้งใจ คืนนั้นเธอเล่นเพลงให้ผมสองคนฟัง และทำอะไรอีกหลายอย่างที่ดีกว่าคลิปวิดีโอทุกอย่างที่เธอเคยดู

เช้าวันรุ่งขึ้นผมตื่นพร้อมกับเสียงลำโพงบลูทูธที่เธอเปิดเพลงช้าๆ ให้ฟัง เธอนั่งอยู่ปลายเตียงทำกาแฟ หันมายิ้มพอผมตื่น

ผมพาแมวไปคลินิกสัตว์ป่วยตอนสี่ทุ่มเพราะมันไม่ยอมกินข้าวทั้งวัน คลินิกเปิดดึกกว่าที่อื่น หมอที่รับเคสเป็นผู้หญิงอายุยี่สิบเก้า ผมสั้น ชุดกาวน์สีขาว ดวงตาอ่อนโยนมาก

เธอชื่อจิ้งหรีด รักษาแมวผมด้วยความระมัดระวังและอธิบายอาการให้ผมฟังทุกขั้นตอน

หลังรักษาเสร็จ ฝนตกหนักมาก ผมยืนรอฝนซาอยู่หน้าคลินิก จิ้งหรีดออกมาปิดห้องแล้วก็ยืนอยู่ข้างๆ ผม

ฝนตกหนักมาก รอด้วยกันก็ได้ค่ะ เธอพูด

เราคุยกันอยู่หน้าคลินิกจนเกือบสี่ทุ่มครึ่ง เธอเล่าเรื่องสัตว์ป่วยต่างๆ ที่เจอ เรื่องที่น่าเศร้าบ้าง สนุกบ้าง ผมฟังอย่างตั้งใจ

กลับบ้านทำอะไรบ้างคะตอนกลางคืน เธอถาม

ดูหนัง อ่านหนังสือ บางทีก็ดูคลิปออนไลน์

คลิปแบบไหน เธอถามพร้อมมองตรงๆ

ผมยิ้มก่อนพูดว่า หลายแบบครับ

เธอหัวเราะ ฉันก็ดูบ้าง เวลาว่างก็หาเรื่อง เย็ดหีไทย ดูฆ่าเวลา

ผมไม่ได้แสร้งทำเป็นตกใจ เหมือนกันเลยครับ

ดีที่พูดตรง เธอยิ้ม ส่วนใหญ่คนทำทีตกใจ

ฝนซาเกือบห้าทุ่ม จิ้งหรีดชวนผมไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านเปิดดึกข้างๆ แล้วก็คุยกันต่อจนร้านจะปิด

เธอชวนไปบ้านเธอ บอกว่าอยากให้เจอแมวของเธออีกสองตัว

แมวของเธอนอนหลับตลอดคืน ไม่สนใจอะไร ขณะที่เราสองคนอยู่ด้วยกันในห้องนอน คืนนั้นจิ้งหรีดดูแลผมด้วยความอ่อนโยนเหมือนกับที่เธอดูแลสัตว์ไข้ทุกคืน และมันก็ดีมากในแบบที่ผมจะจำไปนาน

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอทำข้าวต้มให้ผมกินก่อนจะกลับ นั่งหน้าคลินิกด้วยกันสักพักก่อนที่เธอจะเริ่มเปิดร้าน ผมบอกว่าจะพาแมวมาตรวจอีกสัปดาห์หน้า เธอยิ้มบอกว่ารอ

กานดาเป็นผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการของบริษัทโลจิสติกส์ อายุสามสิบสอง ตัดสินใจเร็ว พูดน้อยแต่คำที่พูดออกมาล้วนมีความหมาย เราเจอกันในงานประชุมธุรกิจ เธอนั่งตรงหน้าผมในห้องประชุม

หลังงานเธอโทรมาขอนัดพูดคุยเรื่องความร่วมมือ แต่หลังคุยธุรกิจเสร็จในสิบนาที เธอก็ถามว่ายังว่างอยู่ไหม อยากไปกินข้าวด้วยกัน

เราไปร้านอาหารบนชั้นสูงของโรงแรมย่านสุขุมวิท วิวสวยมาก กานดาเปลี่ยนโหมดจากผู้จัดการมาเป็นคนธรรมดาที่นั่งหน้าต่างดูเมือง

ทำงานมาสิบปีแล้ว ไม่เคยหยุดจริงๆ เธอพูดเงียบๆ วันหยุดก็ตอบอีเมล

คืนนี้หยุดได้ไหมครับ

เธอมองผม คือ

คือวางโทรศัพท์ลง แล้วก็อยู่ตรงนี้จริงๆ

เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วหันมายิ้มให้ผม

หลังกินข้าวเธอชวนขึ้นดาดฟ้าของโรงแรม เราอยู่กันสองคน วิวกรุงเทพยามค่ำสวยมาก เธอเล่าเรื่องที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง รวมถึงบอกว่าบางทีก็ดู หนังโป๊ย่ะ ผ่อนคลายตอนดึก

ดูคนเดียวทุกครั้ง เธอพูดแล้วก็หัวเราะเบาๆ ได้ผลในระดับหนึ่ง แต่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการจริงๆ

ผมไม่พูดอะไร แค่จับมือเธอเบาๆ เธอไม่ขยับออก

เราอยู่บนดาดฟ้าจนเที่ยงคืน แล้วก็ลงมาที่ห้องที่เธอพักในโรงแรมนั้น กานดาในห้องพักต่างจากกานดาในห้องประชุมโดยสิ้นเชิง เธออ่อนลง เบาขึ้น หัวเราะบ่อยขึ้น ทำให้ผมอยากเจอเธอในโหมดนี้อีก

คืนนั้นเธอหยุดจริงๆ และมันก็ดีที่สุดที่เธอเคยหยุดมา เราอยู่ด้วยกันจนเกือบตีสี่ ก่อนที่ผมจะนอนหลับไปข้างๆ เธอ เช้าวันรุ่งขึ้นเธอปลุกผมด้วยกาแฟร้อนสองแก้ว บอกว่าวันนี้จะไม่ตอบอีเมลก่อนบ่าย