ฝนเทลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน ผมอยู่ดีๆ บนทางเท้าย่านสีลมก็ต้องวิ่งหลบเข้าบาร์โฮเทลข้างถนน ภายในมีแสงสลัว เสียงเพลงแจ้สเบาๆ และโต๊ะว่างเพียงโต๊ะเดียวซึ่งอยู่ติดกับสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่คนเดียวอยู่แล้ว
ผมขอนั่งร่วมโต๊ะ เธอพยักหน้าโดยไม่ยกหน้าขึ้นจากแก้วบาร์บอน ผมสั่งเบียร์แล้วนั่งฟังเสียงฝน
สิบนาทีผ่านไปโดยไม่มีใครพูดอะไร จนเธอพูดขึ้นเองว่า ฝนตกก็ดีนะ บังคับให้อยู่นิ่งได้
ผมหันมา เธอสูงประมาณร้อยหกสิบห้า ผมดำหยิก ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้ม ใส่ชุดสีดำสิ้นค่ำ อายุสักยี่สิบเจ็ด
ใช่เลย ผมตอบ วันนี้ผมเดินไปสามที่โดยไม่มีจุดหมาย ฝนบังคับให้หยุด
เธอหัวเราะ ฉันก็เหมือนกัน ออกมาเดินคนเดียวเพราะห้องอยู่ไม่ได้
เราคุยกันตลอดชั่วโมงถัดมา เธอชื่อนาว ทำงานนักเขียนฟรีแลนซ์ มาพักที่โฮเทลสองคืนเพราะห้องซ่อมแซม วันว่างๆ ทำอะไรก็ได้ตามใจ
เคยเขียนเรื่องผู้ใหญ่ไหม เธอถามอย่างตรง
ไม่เคย ผมตอบ แต่เคยอ่าน
เธอยิ้มมุมปาก ฉันเขียนบ้าง บางทีก็ดูประกอบการบ้าน เว็บแบบนี้เช่น คลิปหลุด ช่วยได้มาก
ผมยิ้มกลับโดยไม่พูดอะไร
ฝนหายตอนตีหนึ่ง แต่ไม่มีใครในนั้นรีบออกไป นาวหยิบกุญแจห้องออกมาวางบนโต๊ะ คืนนี้ห้องว่างสองที่นอน
ผมเป็นคนหยิบกุญแจขึ้นมาก่อน เธอยิ้มกว้างแล้วลุกขึ้น
ห้องโฮเทลชั้นสิบสอง ผ้าม่านเปิดออก วิวฝนยังโปรยอยู่ไกลๆ นาวเป็นคนที่รู้ว่าต้องการอะไร เธอไม่ลังเลและไม่ต้องการให้ผมเดา ทุกอย่างที่เธอบอกมันชัดและทำให้ทุกอย่างดีขึ้นสองเท่า
เราใช้เวลากันนานมากในห้องนั้น หลายรอบ หลายจังหวะ หลายบรรยากาศ จนลืมนับชั่วโมง ตอนที่ผมนอนดูเพดานโฮเทล นาวเอนหัวพิงไหล่ผมพูดว่า ฉันจะเขียนเรื่องนี้ไว้ แต่จะเปลี่ยนชื่อนะ
ผมหัวเราะ เขียนได้เลย แต่ขอให้ตัวละครผมดูดีหน่อยก็พอ
