สาวญี่ปุ่น

ซากุระบินมากรุงเทพครั้งแรกในฐานะนักท่องเที่ยวเดี่ยว เธออายุยี่สิบแปด ทำงานเป็นนักแปลในโตเกียว ภาษาไทยเธอพอพูดได้เพราะเรียนเองจากสื่อออนไลน์

เราเจอกันผ่านแอปท่องเที่ยว เธอโพสต์ถามว่าจุดชมวิวยามค่ำที่ดีที่สุดในกรุงเทพคือที่ไหน ผมตอบในคอมเม้นต์ เธอ DM มาถามเพิ่มเติม แล้วก็ถามว่าพอจะพาไปได้ไหม

เราเจอกันหน้าโฮเทล เธอสูงเล็กน้อย ผมบ็อบ ใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ มีกล้องแขวนคอ ยิ้มง่ายและดวงตาสดใส

ผมพาเธอขึ้นดาดฟ้าคอนโดแถวเจริญกรุงที่เพื่อนผมอนุญาตใช้ วิวกรุงเทพยามค่ำสวยมาก ซากุระถ่ายรูปไม่หยุด หมุนตัวไปรอบๆ แล้วก็บอกว่า สวยกว่าที่คิดไว้มากเลยค่ะ

เราสองคนนั่งดูเมืองด้วยกัน เธอเล่าชีวิตโตเกียว เล่าว่าชอบดูหนังไทยเพราะอยากเรียนภาษา แล้วก็หัวเราะบอกว่าบางทีก็ดูอย่างอื่นบ้าง

อย่างอื่นคืออะไรครับ ผมถาม

เธอยิ้มอาย ดู AV ซับไทย ฝึกภาษาค่ะ อย่าหัวเราะนะ

ผมพยายามไม่ขำ ประสิทธิภาพการเรียนดีไหมครับ

เธอหัวเราะดัง ดีมากเลยค่ะ รู้คำศัพท์ใหม่เยอะ

บรรยากาศหลังจากนั้นเบาลง เธอเลื่อนเข้ามานั่งใกล้ผม บอกว่าเย็นนิดหน่อย ผมเอาแขนพาดบ่าเธอแบบเป็นธรรมชาติ เธอไม่ขยับออก

เราอยู่บนดาดฟ้าจนเที่ยงคืน แล้วก็ลงมาที่ห้องที่เพื่อนผมให้ยืมชั้นล่าง ซากุระเดินเข้ามาในห้องอย่างสบายใจ ราวกับเธอตัดสินใจไว้แล้วตั้งแต่บนดาดฟ้า

คืนนั้นเธอต่างจากนักแสดงใน AV ทุกคนที่ผมเคยเห็น เธอไม่แสดง ไม่โอ้อวด มีแค่ตัวเธอจริงๆ ที่อบอุ่นและตั้งใจ พูดภาษาไทยปนญี่ปุ่น บางคำผมฟังไม่ออก แต่น้ำเสียงเธอบอกทุกอย่าง

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอบินกลับโตเกียว แต่ก็ยังส่งรูปวิวกรุงเทพมาให้ผมดูอยู่เป็นระยะ พร้อมข้อความว่า มาอีกแน่นอนปีหน้าค่ะ