เรื่องเสียวโรแมนติก

ฝนเทลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน ผมอยู่ดีๆ บนทางเท้าย่านสีลมก็ต้องวิ่งหลบเข้าบาร์โฮเทลข้างถนน ภายในมีแสงสลัว เสียงเพลงแจ้สเบาๆ และโต๊ะว่างเพียงโต๊ะเดียวซึ่งอยู่ติดกับสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่คนเดียวอยู่แล้ว

ผมขอนั่งร่วมโต๊ะ เธอพยักหน้าโดยไม่ยกหน้าขึ้นจากแก้วบาร์บอน ผมสั่งเบียร์แล้วนั่งฟังเสียงฝน

สิบนาทีผ่านไปโดยไม่มีใครพูดอะไร จนเธอพูดขึ้นเองว่า ฝนตกก็ดีนะ บังคับให้อยู่นิ่งได้

ผมหันมา เธอสูงประมาณร้อยหกสิบห้า ผมดำหยิก ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้ม ใส่ชุดสีดำสิ้นค่ำ อายุสักยี่สิบเจ็ด

ใช่เลย ผมตอบ วันนี้ผมเดินไปสามที่โดยไม่มีจุดหมาย ฝนบังคับให้หยุด

เธอหัวเราะ ฉันก็เหมือนกัน ออกมาเดินคนเดียวเพราะห้องอยู่ไม่ได้

เราคุยกันตลอดชั่วโมงถัดมา เธอชื่อนาว ทำงานนักเขียนฟรีแลนซ์ มาพักที่โฮเทลสองคืนเพราะห้องซ่อมแซม วันว่างๆ ทำอะไรก็ได้ตามใจ

เคยเขียนเรื่องผู้ใหญ่ไหม เธอถามอย่างตรง

ไม่เคย ผมตอบ แต่เคยอ่าน

เธอยิ้มมุมปาก ฉันเขียนบ้าง บางทีก็ดูประกอบการบ้าน เว็บแบบนี้เช่น คลิปหลุด ช่วยได้มาก

ผมยิ้มกลับโดยไม่พูดอะไร

ฝนหายตอนตีหนึ่ง แต่ไม่มีใครในนั้นรีบออกไป นาวหยิบกุญแจห้องออกมาวางบนโต๊ะ คืนนี้ห้องว่างสองที่นอน

ผมเป็นคนหยิบกุญแจขึ้นมาก่อน เธอยิ้มกว้างแล้วลุกขึ้น

ห้องโฮเทลชั้นสิบสอง ผ้าม่านเปิดออก วิวฝนยังโปรยอยู่ไกลๆ นาวเป็นคนที่รู้ว่าต้องการอะไร เธอไม่ลังเลและไม่ต้องการให้ผมเดา ทุกอย่างที่เธอบอกมันชัดและทำให้ทุกอย่างดีขึ้นสองเท่า

เราใช้เวลากันนานมากในห้องนั้น หลายรอบ หลายจังหวะ หลายบรรยากาศ จนลืมนับชั่วโมง ตอนที่ผมนอนดูเพดานโฮเทล นาวเอนหัวพิงไหล่ผมพูดว่า ฉันจะเขียนเรื่องนี้ไว้ แต่จะเปลี่ยนชื่อนะ

ผมหัวเราะ เขียนได้เลย แต่ขอให้ตัวละครผมดูดีหน่อยก็พอ

ซากุระบินมากรุงเทพครั้งแรกในฐานะนักท่องเที่ยวเดี่ยว เธออายุยี่สิบแปด ทำงานเป็นนักแปลในโตเกียว ภาษาไทยเธอพอพูดได้เพราะเรียนเองจากสื่อออนไลน์

เราเจอกันผ่านแอปท่องเที่ยว เธอโพสต์ถามว่าจุดชมวิวยามค่ำที่ดีที่สุดในกรุงเทพคือที่ไหน ผมตอบในคอมเม้นต์ เธอ DM มาถามเพิ่มเติม แล้วก็ถามว่าพอจะพาไปได้ไหม

เราเจอกันหน้าโฮเทล เธอสูงเล็กน้อย ผมบ็อบ ใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ มีกล้องแขวนคอ ยิ้มง่ายและดวงตาสดใส

ผมพาเธอขึ้นดาดฟ้าคอนโดแถวเจริญกรุงที่เพื่อนผมอนุญาตใช้ วิวกรุงเทพยามค่ำสวยมาก ซากุระถ่ายรูปไม่หยุด หมุนตัวไปรอบๆ แล้วก็บอกว่า สวยกว่าที่คิดไว้มากเลยค่ะ

เราสองคนนั่งดูเมืองด้วยกัน เธอเล่าชีวิตโตเกียว เล่าว่าชอบดูหนังไทยเพราะอยากเรียนภาษา แล้วก็หัวเราะบอกว่าบางทีก็ดูอย่างอื่นบ้าง

อย่างอื่นคืออะไรครับ ผมถาม

เธอยิ้มอาย ดู AV ซับไทย ฝึกภาษาค่ะ อย่าหัวเราะนะ

ผมพยายามไม่ขำ ประสิทธิภาพการเรียนดีไหมครับ

เธอหัวเราะดัง ดีมากเลยค่ะ รู้คำศัพท์ใหม่เยอะ

บรรยากาศหลังจากนั้นเบาลง เธอเลื่อนเข้ามานั่งใกล้ผม บอกว่าเย็นนิดหน่อย ผมเอาแขนพาดบ่าเธอแบบเป็นธรรมชาติ เธอไม่ขยับออก

เราอยู่บนดาดฟ้าจนเที่ยงคืน แล้วก็ลงมาที่ห้องที่เพื่อนผมให้ยืมชั้นล่าง ซากุระเดินเข้ามาในห้องอย่างสบายใจ ราวกับเธอตัดสินใจไว้แล้วตั้งแต่บนดาดฟ้า

คืนนั้นเธอต่างจากนักแสดงใน AV ทุกคนที่ผมเคยเห็น เธอไม่แสดง ไม่โอ้อวด มีแค่ตัวเธอจริงๆ ที่อบอุ่นและตั้งใจ พูดภาษาไทยปนญี่ปุ่น บางคำผมฟังไม่ออก แต่น้ำเสียงเธอบอกทุกอย่าง

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอบินกลับโตเกียว แต่ก็ยังส่งรูปวิวกรุงเทพมาให้ผมดูอยู่เป็นระยะ พร้อมข้อความว่า มาอีกแน่นอนปีหน้าค่ะ

เมฆทำงานแปลซับไตเติ้ลให้คอนเทนต์ญี่ปุ่นมาห้าปี ไม่ได้จำกัดแค่ซีรีส์หรืออนิเมะ แต่รวมถึงคอนเทนต์ผู้ใหญ่ด้วย เธอพูดเรื่องนี้โดยไม่อาย บอกว่ามันคืองาน และงานก็สอนให้เธอรู้ภาษาญี่ปุ่นได้เร็วมาก

เราเจอกันในประชุมออนไลน์ที่ผมเป็นฝ่าย IT ช่วยตั้งค่าระบบให้บริษัทแปลที่เธอทำงานอยู่ เธออธิบายปัญหาชัดเจนมาก ผมชอบคนที่พูดตรงประเด็น

หลังประชุมเธอ PM มาขอบคุณ เราคุยกันเป็นส่วนตัวเรื่อยๆ จนถามว่าว่างกินข้าวไหม

ร้านอาหารญี่ปุ่นย่านทองหล่อ เธอมาถึงก่อน ผมเห็นเธอนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ ตัดผมยาวทรงตรง แว่นกรอบสีดำ บุคลิกเรียบร้อยแต่พอคุยด้วยก็รู้ว่าเธอตลกและตรงมาก

แปลงาน AV ออนไลน์ มานานแค่ไหนครับ ผมถาม หลังจากที่เธอพูดถึงงานแปลของเธอ

ห้าปีค่ะ เธอตอบเรียบๆ ตอนแรกแปลซีรีส์ก่อน แล้วก็ขยายมาแบบอื่น รายได้ดีกว่า

เธอเล่าว่าการแปลงานประเภทนี้ทำให้เธอรู้จักภาษาและวัฒนธรรมญี่ปุ่นในแง่ที่หนังสือเรียนไม่มีสอน เธอพูดถึงมันราวกับเป็นงานวิชาการ ผมรับฟังอย่างจริงจัง

หลังกินข้าวเธอชวนไปที่บ้านเธอ บอกว่าอยากให้เห็นสตูดิโอแปลของเธอ

ห้องเธอมีจอสองใบพร้อมหูฟัง โน้ตบุ๊กกับคีย์บอร์ดเรียงเป็นระเบียบ

ดูงานของฉันมาห้าปีแล้ว เธอพูดเงียบๆ แต่ยังไม่เคยลองของจริงมานานมาก

เธอหันมาหาผม สบตาตรงๆ คืนนี้อยากลองค่ะ

เมฆพิสูจน์ว่าคนที่แปลงานแบบนั้นมานาน ย่อมเข้าใจดีว่าของจริงต่างจากหนังอย่างไร เธอไม่แสดง ทุกอย่างเป็นเธอจริงๆ และคืนนั้นก็ดีกว่าทุกสิ่งที่เธอเคยแปลมา

กัลป์เป็นศิลปิน เธออายุยี่สิบเจ็ด มีสตูดิโอเล็กๆ ในซอยสุขุมวิทที่เธอเช่าทำงาน วาดภาพเขียนและทำงานศิลปะหลายแบบ เธอขายงานออนไลน์และทางแกลเลอรี่เล็กๆ

เราเจอกันในงานแสดงศิลปะย่านเจริญกรุง ผมหยุดดูงานชิ้นหนึ่งของเธอนานผิดปกติ เธอเดินมาถามว่าชอบอะไรในงาน เราคุยกันสักครึ่งชั่วโมง

เธอพูดตรงและไม่กรอง บอกว่างานชิ้นนี้เธอทำตอนดูหนังอยู่ด้วย ผมถามว่าหนังอะไร เธอพูดเฉยๆ ว่า หนังav ค่ะ บางครั้งก็ดูขณะทำงาน ช่วยให้โฟกัสได้แปลกๆ

ผมอมยิ้ม น่าสนใจมากครับ

เธอหัวเราะว่าไม่ต้องแกล้งทำเป็นว่าไม่ตกใจ แล้วก็ชวนไปดูสตูดิโอของเธอที่อยู่ใกล้ๆ

สตูดิโอเธอมีกลิ่นสีและน้ำมันสนอ่อนๆ ผ้าใบแขวนเต็มผนัง บางชิ้นยังไม่เสร็จ บางชิ้นรอส่ง

เราคุยกันในสตูดิโอจนค่ำ เธอเล่าเรื่องงาน เรื่องชีวิต เรื่องที่เธอใช้ชีวิตคนเดียวและไม่ได้เดือดร้อน แต่ก็เหงาบ้าง

คืนนี้อยู่ด้วยกันได้ไหม เธอถามตรงๆ ตอนที่เราดื่มชาด้วยกันหน้าสตูดิโอ

ผมพยักหน้า

กัลป์เป็นคนที่ใส่ความตั้งใจลงในทุกสิ่งที่เธอทำ เหมือนกับวาดรูป คืนนั้นเธอตั้งใจกับทุกนาทีและทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองสำคัญ ไม่ใช่แค่คนผ่านมา ทุกอย่างเธอทำมันช้าและตั้งใจ ราวกับกำลังสร้างงานศิลปะชิ้นหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอขอถ่ายรูปผม บอกว่าจะวาดภาพไว้ ผมอนุญาต เธอยิ้มแล้วหยิบดินสอ ผมนั่งดูเธอวาดรูปในแสงเช้า รู้ว่าคืนนั้นจะอยู่ในงานชิ้นหนึ่งของเธอไปนาน

ผมทำงานดึกบ่อยๆ แวะร้านกาแฟเปิดตลอดคืนข้างโรงพยาบาลเป็นประจำ เธอนั่งอยู่โต๊ะมุมห้องทุกครั้งที่ผมไป ชุดพยาบาลสีฟ้า นั่งดื่มกาแฟและดูโทรศัพท์

เราทักกันครั้งแรกเพราะร้านแน่น เธอชวนให้ผมนั่งโต๊ะเดียวกัน ผมนั่งลงแล้วเราก็คุยกัน เธอชื่อนิสา อายุยี่สิบแปด ทำงานพยาบาลวอร์ดอายุกรรม เวรดึกสลับกับเวรเช้า

เหนื่อยไหมครับ ทำงานดึก

เหนื่อยค่ะ แต่ชินแล้ว เธอยิ้ม ตอนดึกมันเงียบดี ได้คิดอะไรต่างๆ

เราคุยกันทุกคืนที่เจอกัน จนเป็นนัดที่ไม่ได้นัด ผมรู้ว่าจะเห็นเธอที่ร้านกาแฟถ้าไประหว่างตีหนึ่งถึงตีสอง

คืนหนึ่งเธอดูเหนื่อยกว่าปกติ ผมถาม เธอบอกว่าเจอเคสหนักสองสามวัน นอนไม่หลับ กลับบ้านก็คิดมาก

กลับบ้านก็นอนดูมือถือ เธอบอก บางทีก็เปิด xnxx ไทย ฆ่าเวลา แต่ก็ยังนอนไม่หลับ

ผมพยักหน้า เข้าใจความรู้สึกนั้น

เธอดูด้วยเหรอ เธอถามแล้วยิ้ม

ดูครับ คนเดียวดึกๆ ก็เปิดบ้าง

เธอหัวเราะ เหมือนกันเลย

หลังกาแฟ เธอชวนไปที่บ้านซึ่งอยู่ไม่ไกล บอกว่าอยากมีคนคุยก่อนนอน

ห้องนิสาสะอาดและเป็นระเบียบ เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมา ดูเบาและผ่อนคลายกว่าในชุดพยาบาล เราคุยกันต่ออยู่สักพัก แล้วก็เงียบลงอย่างสบาย เธอเอนหัวพิงไหล่ผม ผมไม่ขยับ

คืนนั้นนิสาบอกว่าเธอต้องการอะไร เราอยู่ด้วยกัน และมันก็ดีกว่าคลิปทุกอย่างที่เธอเคยเปิดดูคนเดียวตอนดึก เพราะครั้งนี้มีคนอยู่ด้วยจริงๆ

เธอนอนหลับได้ในคืนนั้น และผมเองก็นอนหลับดีขึ้นกว่าเดิมเช่นกัน

อินทิราออกแบบอาคารมาห้าปี เธออายุสามสิบ บุคลิกแม่นยำและคิดเป็นระบบ ทุกอย่างในชีวิตเธอมีแบบแผน ตั้งแต่เวลาออกกำลังกายไปจนถึงเวลากินข้าว

เราเจอกันผ่านเพื่อนร่วมงานในงานเลี้ยงปีใหม่ เธอยืนอยู่คนเดียวหน้าหน้าต่างดูวิว ผมเดินไปยืนข้างๆ เธอหันมาดูผมสักครู่แล้วก็มองออกไปข้างนอกต่อ

วิวสวยนะครับ

สวยกว่าปีที่แล้วเพราะเพิ่มไฟตกแต่งตรงนั้น เธอชี้ไปที่อาคารข้างๆ ดูสัดส่วนไม่สมดุลนะ

เราคุยกันเรื่องสถาปัตยกรรม ผมรู้เรื่องบ้าง เธอรู้มาก เราคุยกันสนุกกว่าที่คาด

เธอให้เบอร์ก่อนกลับ เราคุยกันทางโทรศัพท์มาสองอาทิตย์ ออกไปกินข้าวด้วยกันสองสามครั้ง คุ้นเคยกันขึ้นเรื่อยๆ

คืนหนึ่งหลังกินข้าวเธอถามผมตรงๆ ว่า ดู เย็ดxxx บ้างไหม ผมพยักหน้า เธอพยักหน้ากลับ ฉันก็ดูบ้างในตอนที่ไม่มีงาน มันตรงไปตรงมาดี

เธอพูดเรื่องนี้เหมือนเล่าเรื่องทางเทคนิค ไม่มีท่าอาย

แต่มันมีส่วนที่ขาดไปนะ เธอพูด คือไม่มีคนจริงๆ

ผมมองเธอ อยากมีไหมครับ

เธอหยุดนิดหนึ่งแล้วพูดว่า ถามเพราะอยากเสนอตัวใช่ไหม

ผมยิ้ม ถ้าคุณโอเค

คืนนั้นที่บ้านอินทิรา ทุกอย่างเธอทำมันแม่นยำและตั้งใจ แต่ก็ไม่ได้แข็งกร้าว มีความอ่อนหวานในแบบที่เธอเป็น เธอบอกชัดว่าต้องการอะไร ทำให้ทุกอย่างดีมาก เราอยู่ด้วยกันนานมาก ทุกอย่างดีกว่า xxx ทุกแบบที่เธอเคยดูมา

ก่อนผมกลับเธอพูดเป็นคำสุดท้ายว่า ดีกว่าคลิปxxx ทุกประเภทที่เคยดูมาอย่างมีนัยสำคัญ เธอพูดเหมือนสรุปผลการทดลอง ผมหัวเราะ เธอก็ยิ้ม